Loslaten

Loslaten.
Dat woord heeft voor mij een enorme betekenis. Loslaten en vertrouwen. We lieten in oktober ons oude huis achter ons. Twee weken daarvoor hadden we nog geen alternatief en mensen om ons heen werden onrustig. Maar wij voelden een diep vertrouwen van binnen en onze pionierende geest liet tot het laatste moment alle opties open. We vonden een mooie plek. Een plek van waaruit we onze toekomstplannen verder kunnen uitrollen; een stuk grond kopen, een voedselbos aanleggen, een yurt plaatsen om er mensen in te ontvangen èn een zelfvoorzienend Tinyhouse bouwen voor ons gezin. Hoezo pionieren?

Op wikipedia vond ik deze beschrijving van een pionier:
.......................................................

Een pionier is iemand die als een van de eersten een bepaald gebied betreedt, zodat hij daar zijn weg moet vinden zonder gebruik te kunnen maken van de ervaring van anderen.

Kenmerkend voor het werk van een pionier (het zogenaamde pionieren) zijn de ontberingen die men ondergaat en de grote inspanning die men zich moet getroosten omdat allerlei voorzieningen nog ontbreken. Het werk van een pionier gaat vaak gepaard met vele mislukkingen en tegenslagen, omdat de pionier nog niet kan beschikken over methodes die zich in de praktijk bewezen hebben.

Het werk van een pionier is wel erg belangrijk, omdat anderen erop kunnen voortbouwen. Sommige personen zijn van nature een pionier. Zochten pioniers in oudere tijden een nieuwe en onbekende omgeving op, later waren zij bijvoorbeeld degenen die een nieuw bedrijf opstarten. Een echte pionier functioneert minder goed in een compleet gevestigde omgeving.

.........................................................

Een pionier moet op vele fronten los durven laten. Ook kritiek van anderen. Er zijn allerlei mensen die iets vinden van wat wij doen voor onze medemens bijvoorbeeld, zoals bij Hartenboeren. Maar ook mensen die iets vinden van onze manier van leven en van hoe wij met onze kinderen omgaan en de keuzes die we maken in het leven.
Sommigen vinden het avontuurlijk, moedig, anderen vinden het mooi en nobel. En weer anderen vinden het belachelijk, egoïstisch, zweverig, wispelturig, niet zakelijk of ver gezocht. Waarom zo moeilijk doen?

Soms komt de kritiek uit onverwachte hoek, soms komt er een stortvloed van kritiek over je heen en van mensen die ogenschijnlijk dicht bij je staan of het naar eigen zeggen 'goed' met je voor hebben. En omdat het zo 'goed' bedoelt wordt moet je het, je laten welgevallen?

Mijn antwoord;

Hé hou op!
Kèk noar oew eige!

en naar verloop van tijd word ik wat milder en denk:

Je kunt naar mij wijzen maar bedenk dat er nog vier vingers aan je hand zitten die allemaal jouw richting in wijzen. Vraag je eens af: Wie ben ik om hun zo te veroordelen of hun mijn mening of advies op te dringen? Wat zegt dat over mij? Wat in mij wordt zo geraakt?

Want....wij stellen ons die vragen ook. Wat vind ik hier van? Wat doet dat met mij? Welke aanleiding heb ik gegeven hiervoor?
Wat is mijn aandeel hierin geweest?

Ik zie inmiddels de kritiek als een compliment. Kennelijk breng ik iets teweeg bij je.
Voldoe ik niet aan je verwachting?
Ik accepteer dat jij anders bent dan ik ben. Dat maakt jou niet beter of slechter en mij ook niet.
Ik respecteer mijzelf en ik respecteer jou.
Ik laat je los.
Ik wens jou een gelukkig leven, een leven vol voldoening en passie.
Een leven waarin je voluit leeft en met moed en vertrouwen in je hart.
Met respect voor jezelf en voor de ander.

Ik laat jou en jouw advies, mening en oordeel los.

Houdoe en oprecht bedankt want je hebt me er iets moois voor teruggegeven, namelijk
een dieper respect voor mijzelf en daardoor kan ik ook met hernieuwd respect naar jou kijken.
En worden we weer vrienden?

Ik denk het niet. Maar zeker ook geen vijanden.

Ook dat is loslaten.

terug